ჩემი მეგობარი ალის დანაშაული

young10b
ერთად გავიზარდეთ მე და ჩემი მეგობარი ალი.  მეზობლები ვიყავით, სანამ მისი ოჯახი სახლს არ გაყიდდა. ალი ჩემზე ცოტა უფროსი იყო და ხშირად მარიგებდა კიდეც. ალი რომ დაიჭირეს ის დრო იყო ზუსტად, უბნიდან რო გადავიდა. მამამისს ადრე მშენებლობაზე მოუვიდა რაღაც და დაინვალიდდა, თან უყურადღებობის გამო მოვუიდაო თქვეს და კომპენსაციაც არ მისცეს. ოპერაციამ დიდი ფული წაიღო და სახლის გაყიდვაც მოუწიათ. ალის დედა სამგორში, ბაზარში ყიდდა ბოსტნეულს და ძლივს არჩენდა მერე ოჯახს. ალის მშობლებმა ქართული არ იციან თითქმის, თბილისშიც არც თუ ისე დიდი ხნის წინ გადმოვიდნენ მარნეულიდან. ენობრივი ბარიერის გამოც გაუჭირდათ სამუშაოს შოვნა. როგორია, საქართველოში იყო და ქართული არ იცოდე. ალი კიდევ “ამტვრევდა” ქართულს, უფროსი შვილი იყო და მახსოვს ბავშვობიდან სულ მუშაობდა, ეხმარებოდა მშობლებს. ხანდახან მეც წამიყვანდა ხოლმე, ჯართს ვაგროვებდით ან ძველ ნივთებს ვშოულობდით და მერე ვყიდდით. მეც ვმუშაობდი ალის ხათრით, არ მიჭირდა, მაგრამ ძმაკაცი იყო და ხომ არ დავტოვებდი. Continue reading

ჩემი გაუხრწნელი გვამები

circa by Wols (Alfred Otto Wolfgang Schulze) 1913-1951ბოლო დროს ქვეყანა ლაპარაკობს წმინდანთა გახრწნილ თუ გაუხრწნელ გვამებზე, სრულიად საქართველოს წმინდა გვამებზე. მე კი ჩემი გაუხრწნელი გვამები მყავს. ჩემი გაუხრწნელი გვამები ჩემი ახლობლები არიან, ისინი ვინც თავად დამიმარხავს. მათი სახეები ისეთივეა, როგორებიც ჩემს გონებას შემორჩნენ, ზუსტად ისეთივე. ჩემი გაუხრწნელი გვამები ლაპარაკობენ კიდეც და მათი ხმებიც ისეთივეა, როგორიც ჩემს გონებას შემორჩნენ. წვანან უვნებელი გვამები მარმარილოს ცივი საბნის ქვეშ და არ ელიან ამოთხრას. რადგან მათ მორწმუნე მრევლი ჰყავთ, ერთი ადამიანი მაინც ჰყავთ, ვისთვისაც ეს გვამები ზუსტად ისეთივენი არიან, როგორიც სიცოცხლეში. არ იფიქროთ, რომ არ მსმენია ბაქტერიებსა და ჭიანჭველებზე, ქიმიურ პროცესებსა და კუნთოვან ქსოვილებზე. მაგრამ მე გულუბრყვილოდ მაინც მჯერა გაუხრწნელი გვამების.

არასდროს ამოვთხრი მე ჩემს გაუხრწნელ გვამებს იმის საილუსტრაციოდ, რომ ისინი სასწაულმოქმედი ადამიანები იყვნენ. მე არ მაინტერესებს ჩემთვის საყვარელი ადამიანების კუნთოვანი ქსოვილები, მენჯის ძვლები და სხეულიდან გამოსული ზეთები. ისიც ვიცი, რომ დიდი ხანია “ჩავარდა მიწა”, მაგრამ მე ჩემებურად მჯერა გაუხრწნელი გვამების.

სასწაული გინდათ? სასწაულის მეტი რა არის. იცით, მაშინ, როცა სასაფლაოზე ღამდება და ხალხი გარბის სახლებში, ჩემი ერთი გაუხრწნელი გვამის საფლავზე დიდი თეთრი კატა მოდის და კრუტუნებს. განა ეს სასწაული არ არის? გინახავთ სხვაგან ასეთი რამე? ოღონდ არ გეტყვით მის მისამართს, რადგან ჩემი გაუხრწნელი გვამები ზედმეტად ვერ იტანენ ფარისევლებს. ჰოდა, როგორც კი ფარისეველთა რიგები დადგება, იმ წამიდან გახრწნას დაიწყებენ ჩემი გაუხრწნელი გვამები.

ჰო, მართლა. სასწაული თუ მაინც გინდათ, მაგის მეტი მიტოვებულ საფლავებზე რა არის. ოდესმე გიცდიათ წვიმიან ამინდში მიტოვებულ საფლავზე მისვლა? ერთხელ მაინც სცადეთ და ნახავთ ნამდვილ სასწაულს! წვიმიან ამინდში წებოვან ტალახაკრული იმაზეც დაფიქრდებით, როგორ ხდება ყველა სასაფლაო რომ თიხნარ ნიადაგზე შენდება. მერე იმაზეც დაფიქრდებით, რომ თურმე გვამებთან ლოცვას არ სჭირდება შობა. მანამდე კი იმსჯელეთ, იყვირეთ და მე დამაცადეთ ჩემი გაუხრწნელი გვამების რწმენა. ისე თქვენც მოგიწოდებთ გჯეროდეთ თქვენი გაუხრწნელი გვამების, რადგან რწმენას გული განსაზღვრავს და არა კუნთოვანი ქსოვილები.

გოლიათი და შავი მამბა

4462103755_51fbb06bb2_o
მაშინ ჯერ არ იყო ნეში, მით უმეტეს ლებრონი. ეს ის დროა, კალიფორნიაში გრაფიტით აჭრელებული 90-იანები წარსულში რომ იკარგება და მომავალს უთმობს კაშაკაშა ჰოლივუდს. როცა მეფე ჯორდანი სინანულით დაჰყურებს ბოლო დროს დაუმროჩიელებელ ბურთს, ზედმეტად აჩქარებულ გულისცემას. როცა ლუდის ქილიან კაცთან ერთად გულდაწყვეტით იხსენებს პიპენს რომელიღაც ჩიკაგოელი ბარმენი. ეს ის დროა, “ოულდსქული” რომ ვეღარ ჭრის, განგსტა რეპიც რომ ბეზრდება ამერიკას.  აი წავიდა გეტოების დრო, უფრო დიდი ხანია აღარ ახსოვთ შავი პანტერები და კუ კლუს კლანი. მაინც რაღაც ღირსებასათანაა კავშირში – შავკანიანი ბავშვები ჯერ კიდევ არც თუ ისე ხარისხიანი ტელევიზორებიდან რომ უყურებენ დიდ ბიჭებს, სწრაფ მოძრაობებს, ტრიალს, სირბილს, ნახტომებს და ბოლო წამზე გავარდნილი სამ ქულიანის ყვირლზე გამორბიან გარეთ. აქ შინდისფერი ბურთი უნდა გეჭიროს და ზედ თუ “შპალდინგ”  აწერია, მაშინ შენ მაგარი ბიჭი ხარ. აქ კალათბურთი უფრო მეტია, ვიდრე სპორტი, მეტი ვიდრე გართობა. აქ კალათბურთი ცხოვრებაა, ხან კიდევ ცხოვრებიდან გაქცევის გზაც. Continue reading

90 წუთი

17_football_wallpaper_match1
სტუდენტური ჟურნალისთვის  – “Redაქცია”

რეალურად 90 არ არის, ცოტა მეტი – 93, 94, ხან კი სულაც 120 წუთია. ეს საფეხბურთო მატჩია. ზოგისთვის სანახაობა, სხვისთვის ადრენალინი, ზოგისთვის კი ფსიქიკური აშლილობის მიზეზიც. საფეხბურთო მატჩი ბევრნაირია: არის ისეთებიც, მისტიკას რომ წააგავს. ხან დეტექტივივით ბოლო წამს იხსნება კვანძი, ხანაც ბულვარული რომანივით ყველაფერი ყვითელია. ზოგჯერ დრამაა, ხან კი ტრაგედიაც. ხანდახან ზღაპარივითაა, არა, განა პრინცებიანი და გველეშაპებიანი ზღაპარივით, დედის წაკითხული ზღაპარივითაა, გვიან რომაა, თან ნულით ნული და გემრიელად გეძინება. ფეხბურთი ხანდახან ეპიკური ისტორიაცაა, გმირების სამყარო. ბევრ რამეს იტევს 90 წუთი. Continue reading

ყველამ ვაზი რომ გავსხლათ

აქ, თბილისში ეზოში პატარა ხეივანი გვაქვს. ალადასტური გვიდგას და ერთი ძირიც ადესა. არც იმდენია, ღვინოდ დაიწუროს და კაცმა რომ თქვას, არც კარგი ღვინო დგება ალადასტურისგან. მე კი მაინც მთელი წელია, გულმოდგინედ ვუვლი ვაზს. მთელი წელია გულდასმით ვაკვირდები – როგორ იზრდება. პატარა ბავშვივით კია მართლა, ყოველდღე იცვლება. მერე რამეს დაუგვიანებ, რამეს არასწორად გააკეთებ და წყალში გეყრება ყველაფერი. მთელი წელია, გამუდმებით ვღელავ. არადა, არც ისე ახალბედა ვარ – ბავშვობიდან ვიყავი ჩართული ხეხილის მოვლაში: გადაკაფვაც შემეძლო, გამარგვლაც და მყნობაც, ვაზს მაინც არასდროს მივკარებივარ აქამდე. ვაზი ხომ თითქოს საკრალურია საქართველოს მოქალაქეებისთვის, არა? ჩემთვის ასეა. ვაზს ჩემს ოჯახში ყოველთვის ოჯახის უფროსი უვლიდა.

ოდესმე კი ყველაფერი იცვლება, ვიცვლებით ჩვენ, ბუნება და პირამიდებიც. დრო არ ჩერდება, საათის ისარიც რეალურად წრიულად ხო არა, სპირალურად ტრიალებს. ამ დრომ მოიტანა ისიც, რომ წელს პირველად მომიწია ვაზის მოვლამ. ისე ბუნებრივად, ისე ჩვეულებრივად მითხრა პაპამ, რომ არ შეეძლო, რომ აღარ შეეძლო. გამიკვირდა, შევცბუნდი. ვაზი პირველად რომ გავსხალი, მხოლოდ მაშინ ვიგრძენი დიდი რაღაც პასუხისმგებლობა. ღამით დამესიზმრა დიდი მოსავალი, დილით კი უკვე ნერვიულობა დავიწყე – ხომ ამოიყრის, ხომ ამოიყრის? Continue reading